Goździk lśniący

Turystyka Goździk lśniący to również przedstawiciel tatrzańskiej flory. Jest on reprezentantem rodziny goździkowatych. W naszym kraju posiada status rośliny w stanie dzikim w Polsce wymarłej. Spotkać go można tylko i wyłącznie po słowackiej stronie Tatr i to tylko w jednym miejscu. W naszym kraju natomiast po raz ostatni jego stanowiska zostały stwierdzone w Pieninach wraz z początkiem lat osiemdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Od tamtej pory nie udało się znaleźć nowych. Ogólnie na wszystkich stanowiskach swojego występowania goździk lśniący jest rzadkością. Długość jego łodygi mieści się w przedziale pomiędzy dziesięcioma centymetrami a trzydziestoma. Zazwyczaj się nie rozgałęzia. Jeżeli natomiast chodzi o liście, to ich szerokość waha się od trzech i pół milimetra do pięciu i pół. Na szczycie każdej łodygi znajduje się przeważnie jeden kwiat, chociaż może być ich także i dwa. Są one duże. Odznaczają się ciemnym, różowym kolorem z delikatnym zabarwieniem fioletowym. Goździk ten jest byliną.

Goździk lodowcowy

Goździk lodowcowy to jeszcze jedna z wielu roślin zaliczanych do flory tatrzańskiej. Chociaż nie jest to gatunek, któremu zagraża wyginięcie, to i tak w naszym kraju podlega on ścisłej ochronie. Wszystkie jego stanowiska w Polsce zlokalizowane są na terenie Tatrzańskiego parku narodowego. Goździk lodowcowy jest przedstawicielem rodziny goździkowatych. Określany jest również mianem goździka lodnikowego. Jego łodyga osiąga wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy dwoma centymetrami a dziesięcioma. Liście skupiają się w liściowej różyczce, która odznacza się między innymi tym, że jest dość gęsta. Kształt liści określić można jako lancetowaty. Ich szerokość osiąga maksymalnie trzy milimetry. Na szczycie każdej łodygi znajduje się zazwyczaj tylko jeden kwiat, chociaż niekiedy zdarza się i tak, że może być ich kilka. Odznaczają się one fioletowym kolorem o wyraźnym, różowym zabarwieniu. Goździk lodowcowy jest byliną, czas kwitnienia której przypada na okres pomiędzy czerwcem oraz lipcem.

Gnidosz dwubarwny

Gnidosz dwubarwny także jest zalizany do flory tatrzańskiej. W naszym kraju jest on od pięciu lat objęty ścisłą ochroną, chociaż generalnie w skali globalnej nie jest on zagrożony wyginięciem, a jego stanowiska są dość liczne. Ponadto w Polsce posiada status rośliny rodzimej. Jest on przedstawicielem rodziny zarazowatych. Jego łodyga osiąga wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwudziestoma. Znajduje się na niej niezbyt dużo liści. Liście z kolei odznaczają się kształtem lancetowatym, są ogólnie zielone o lekko sinawym zabarwieniu. Kwiaty z kolei zbierają się w kłos. Prezentują się bardzo dekoracyjnie, a dominującym w nich kolorem jest kolor żółty. Owocem tejże rośliny jest torebka licząca sobie na długość mniej więcej piętnaście milimetrów. Gnidosz dwubarwny jest byliną. Czas jego kwitnienia przypada na okres pomiędzy miesiącami czerwcem oraz sierpniem. Jest zaliczany do owadopylnych roślin. Zalicza się gnidosza ponadto do roślin będących półpasożytami.


Tagi: rośliny, flora, polska
Katalog podstron