Jadowite zwierzęta

Turystyka Jadowite zwierzęta w Amazonii żyją niemal w każdej części lasu: jest ich pełno w poszyciu leśnym, na drzewach i na gałęziach. Trudno je jednak znaleźć, gdyż chowają się, słysząc człowieka. Mały wąż, trwożnica Voglera, potrafi być śmiertelnie groźny. Większość swojego życia spędza na drzewach. Posiada silny, chwytny ogon, którego używa do wspinania się po drzewach. Wspinając się, próbuje znaleźć gałązkę, do której mogłaby się przyczepić, ale najlepiej czuje się, gdy jest owinięta wokół konaru. Jad węży z tej grupy działa na krew i tkanki. Może wyrządzić bardzo poważną szkodę, nawet postawnemu dorosłemu mężczyźnie. Niektóre gatunki jadowitych wężów są agresywne, inne łagodne. Natomiast ukąszenie grzechotnika grozi śmiercią. Jad tego węża to hemotoksyna, trucizna dla czerwonych krwinek i niszczy je niemal natychmiast. Ciśnienie krwi spada bardzo szybko, więc ofiara nie może uciec i wkrótce umiera z powodu krwotoku wewnętrznego. Grzechotniki mają najlepiej rozwinięty system jadowy wśród węży. Ich zęby działają jak strzykawki: gdy wbijają się w zdobycz, jad wypływa z gruczołów ślinowych i dostaje się do ciała ofiary. Do zabicia człowieka wystarczy mniej niż łyżeczka jadu. Jad u młodych węży potrafi być tak samo silny, jak u dorosłych osobników. Co więcej, młode gady są bardziej niebezpieczne, bo nie potrafią kontrolować ilości wstrzykiwanego jadu. Większość węży nie zagraża człowiekowi.

Żaba ta posiada specjalne gruczoły umiejscowione za oczami koło łopatek. W gruczołach tych produkowana jest woskowata, lepka maź. Żaba rozprowadza ją po całym ciele, żeby uchronić skórę przed wysychaniem. Ta maź ma też działanie trujące, co odstrasza napastników. Jej właściwości od stuleci znane są tubylcom, którzy wstrzykują sobie niewielką ilość trucizny pod skórę. Pierwsze chwile od wstrzyknięcia powodują wymioty, ale po około 20 minutach powstaje uczucie ekstazy. Jady i toksyny zwierząt to naprawdę niezwykłe związki chemiczne. Mogą być szkodliwe, ale są też szalenie pożyteczne. Rząd Brazylii zlecił badania wykorzystujące truciznę chwytnic do leczenia ataków serca czy nadciśnienia. Grzechotniki zabijają swoje ofiary, wywołując u nich gwałtowne obniżenie ciśnienia krwi, dlatego ich jad od lat jest wykorzystywany do leczenia nadciśnienia u ludzi. Niektóre rodzaje jadów atakują konkretny rodzaj komórek. Naukowcy badają, czy można je stosować do niszczenia komórek rakowych. Jednak zwierzętom jad służy do obrony przed drapieżnikami lub do zabijania zdobyczy.

Niektóre z tych zwierząt mają szczególną cechę: w promieniach ultrafioletowych świecą upiornymi kolorami i łatwiej je wtedy znaleźć. Przykładem może być bardzo mały, ale i bardzo niebezpieczny skorpion leśny. Jego ukąszenie może się skończyć dla człowieka śmiercią. Na końcu ogona posiada kolec, przez który ten skorpion wstrzykuje swój jad. Z łatwością przebija on ludzką skórę. Człowiek może zostać ukąszony, gdy założy but, w którym ten skorpion się schował lub gdy otrze się o pień drzewa, na którym skorpion akurat czekał na zdobycz. Skorpiony mogą regulować ilość wstrzykiwanego jadu w zależności od tego, czy chcą zabić, czy ogłuszyć. Używają go również podczas godów. Neurotoksyny, zawarte w ich jadzie, mają działanie podobne do jadu kobry i co gorsza, bardzo przypominają jad mrówek z rodzaju paraponera. Pełna dawka tego jadu w ciele człowieka wywołałaby cały łańcuch reakcji chemicznych. Jad tego skorpiona jest tak silny, że niszczy mięśnie, zatruwa krew i prowadzi do ciężkiej niewydolności nerek. W przypadku skorpionów ich rozmiar nie jest ważny. Z reguły te najmniejsze dysponują najsilniejszym jadem, który zawiera neurotoksyny, podobne do występujących w jadzie mrówek paraponera.


Tagi: zwierzęta, choroba, ból
Katalog podstron